در این حکایت دل‌نشین، سعدی با بیانی لطیف و تأمل‌برانگیز، ما را به درک نعمات و شکرگزاری فرا می‌خواند. او می‌گوید که هرگز از گردش روزگار شکایتی نداشت تا آن‌گاه که پای برهنه‌اش را دید و از نداشتن کفش دلگیر شد. اما چون در مسجد کوفه مردی را دید که از نعمت پا محروم است، شرمنده شد و شکر نعمت خویش به‌جای آورد. بدین‌سان، دریافته می‌شود که رنج انسان‌ها نسبی است و آن‌چه برای یکی درد است، برای دیگری آرزوست. پس باید دیدگان را به نعمت‌هایی که داریم گشود و زبان را به سپاس آن‌ها آراست، که صبر و شکر، کلید آرامش دل‌اند.